Πενιχρά

Σκιές βουβές
ακολουθούν
τα βήματά μου.
Αυλακώνει η
βροχή το μπετόν
και σαπίζει η ψυχή,
σε σκληρές εξισώσεις.

Τα χέρια, μόνο
τα χέρια, να
κρατήσουν τη
ζεστασιά τους.

Κι ένας νεκρός
παράδεισος,
ή εφιάλτης,
ας ενυπάρχει.

Στο Τίποτα.
Στο Παν.

Ως απόφαση
πενιχρών
δαιμόνων.