Μοναξιά

“Kαλύτερα τη μοναξιά μου”, ψιθύρισες
κι η κίτρινη μέλισα των παιδικών μου
χρόνων καρφώθηκε σε μολυβένιους
λοστούς. Βλέπεις, εκείνες οι λευκές,
μωρουδίστικες πάνες, είχαν σαπίσει.
Ο λοστός, το φτερούγισμα, το
εφιαλτικό μου όνειρο και πέταγμα
μιας μέλισσας κίτρινης, δίνει
αρκετές αιχμές στα τραγούδια
που λένε οι ποιητές, πριν φιμωθούν
μπουλούκια θεάτρου και μουσικών.
Οι ρασοφόροι έρωτες
-οι σιωπές αμύνονται
στο μηδέν. Σαν μπαλαρίνες
στο βουνό του Καυκάσου.