Κάποτε

Κάποτε,
Σ’ έναν άλλο πλανήτη,
Θα ζήσουμε
Θα ερωτευτούμε
Μ’ αυτό το παιδιάστικο
Και αθωο “θα”.
Μη με ρωτάς πού
Μη μου λες “ποτέ…”
Κι ας μην ήταν αυτός
Ο πλανήτης για εμάς.
Κάποτε
Ισως στο λευκό
Φουστάνι της μπαλαρίνας
Στην καρδιά του μολυβένιου
Στρατιώτη
Στα σώματά μας, στα όνειρα
Τη νύχτα
Θα είμαστε επίκαιροι
Και διαχρονικοί, μάτια μου.
Τώρα,
Με κινήσεις μετρημένες,
Ας σωπάσουμε
Βλέπεις,
Η σκακιέρα κέρδισε
Στο ασπρόμαυρο